نطنز(2006)

   شعری زیبا ار آقای قوام الدین ادیب سرشکی   

انارستان  

دهیـدم جرعه ای زآن می که پـاک است              اگـر  سـاقـی  ملک  یــا  اهـل  خـاک است

هـر آن کس جرعه ای نـوشد  از  آن می            یقـیــن مـحـبــوب  و  مـجـذوب  نگار  است

دعـایـش  مستـجـاب  و  ذکــر   او   حــق             ز  کـــردار   بــد  خــود  شــرمـسـار  است

بـه  وجــد  آرَد   زمـیــن   و   آسـمــان  را           که هـر  پـیـری از  آن معجون جوان است

اگـر مـی  میـخـوری   حـرمـت   نـگـهــدار            و گـرنـه  تـرک  مـی  عـیـن صـواب  است

پـس   از  تـلـخـی  گــوارا   دان   حــلاوت             کـه عـاشق  را نشان  از  گل گلاب است

سـلامـت   را   ز   تـقــوا    کـن   مـیـسّــر              ولـی  راه   دگـر   رفـتـن  عـقـاب   است

در  ایـن   دنیــا   اگـر   خـواهـی  سـلامت              بـه  نیکی  کـوش  دنیـا  بـی ثبــات است

رسـد  گر  تـلخی   و   غــم هــای   ایّــام               تـو  را  شهـد  جهان قطعاً  به  کام است

کـویـــر   دل   چـنــان   بـنـمـــا    مـصـفـّـا              به هر  جـا پـا  نهـی عزّ  و  مقـام  است

ز   گل    آمــــوز    رســـم     زنـــدگانـــی               بـه آتش چون بـجوشد پس گلاب  است

ز   آثـــار   مـی    و    مـحـصــول    کارش            دگر  از  هر  چه  گوئی  آن نـقـار  است

بــدان    ایــن     روزگار    پـــر   مـشـقـّت            به  جولان  است و  کار  او  قمـار  است

یـکــی   بــر    تـــارک    اعــلا    نـشــانـــد            دگر کس روزی اش چون زهر مار است

به هـر صـورت  که بـاشد این شب و روز               به هر  کس  بنگری  او  بی قـرار است

دلی  هــرگـز   نـدیـدم    شــاد   و  خــرّم                 ولی  غـافل  مـشو   دنـیـا  گذار   است

طــراوت   دارد   و   ســرسبــز  و   زنــده              از  آن  مـگذر  کـه نعمت بیشمـار است

نــه  تـابـستـان  و  پـائـیــز   و   تـمــوزش               بــُوَد  بـیـهوده   با   هم  سـازگار  است

تـمــام   لـحـظـه هــای    ایــن    زمــانــه                 بُـوَد  نعمت  مگو  نقصی بـه کار  است

بـه رنگ و دانـه  دیــدم  هـر  دو  یکـسـان               یکی تـلـخ و  یـکی شیـرین  انار  است

گلـش   چـون   گـوشــوار  نــوعـروســان               رُخش  زیبـاتـر  از  چـشم  غـزال است

گلـویش   چـون    گلـوی   شیــرخــواران               ولی شکلش چو  چنگی بر سه تار است

اگـر   پــرسنـد   از   تـو  بهتـریـن  چیست               که زیـغ و تـرش و شیرینش به باراست

ز  تـرتـیـب  و   بـه  نـظــم  دانـه هـایــش                 نـظر کن همچـو دنــدان هـای مار است

چـو   دیـدی   پـرده ای   بر   رخ   کشیـده                 طـلای  عـفـّت  و  کامـل  عـیـار   است

ز آبـش  نـوش جان  کـن شادی افزاست                شـفـا بـخش  دل  هر  کـو   نــزار  است

تـمــام    لــذّت    ایــن   مــلک   هـسـتی                 اگر  خـواهی بـدان  در دست یـار است

هـر  آن  کـو  هـمسری  دارد   نکو خـوی               سعـادت دارد و  زشتش  چو مـار است

قــوامــا گـفـتــی  از  عـشـق و  مـحـبـّت               به غیر  از آن مـگو  در  دل بهــار  است

اگر  رندی به  عشـق و عـاشقـی کـوش                و گر نـه قسمـت تـو چـوب و  دار  است

وبلاگ نطنز٢٠٠۶ : با تشکر از ایشان به خاطر فرستادن این شعر.