نطنز(2006) |
|
| PersianBlog | Free Templates | Blogs List | همه چیز درباره شهرستان نطنز|
ابيانه نطنز
در 40 كيلومتري شمال غربي نطنز از استان اصفهان در دامنه كوه كركس روستايي بس كهن واقع است به نام ابيانه.
اين روستا را به اعتبار آثار و بناهاي تاريخي پرتنوعش بايد از زمرة استثنايي ترين روستاهاي ايران به شمار آورد. شكوه معماري بومي و سرشار از زيبايي اين روستا، آن را در شمار نمونه هاي كم نظير ديدنيهاي جهان درآورده است.

ابيانه نقطه اي خوش منظره و خوش آب و هوا و داراي موقعيت طبيعي مساعدي است. در دورة صفويه هنگامي كه شاهان صفوي براي ييلاق به نطنز ميرفتند بسياري از نزديكان آنها و درباريان ترجيح ميدادند در ابيانه اقامت كنند.

شمار خانه هاي ابيانه در سرشماري سال 1361 برابر با 500 واحد برآورد شده؛ اين خانه ها تماماً بر روي دامنه پرشيبي در شمال رودخانه برزرود بنا شده است به صورتي كه پشت بام مسطح خانه هاي پايين دست، حياط خانه هاي بالادست را به وجود آورده است و هيچ ديواري هم آنها را محصور نميسازد. در نتيجه، ابيانه در وهلة اول روستايي چند طبقه به نظر ميآيد كه در بعضي موارد تا چهار طبقة آن را مي توان مشاهده كرد.

اتاقهاي ابيانه به پنجرههاي چوبي ارس مانند مجهزند و اغلب داراي ايوانها و طارميهاي چوبي پيش آمدة مشرف بر كوچه هاي تنگ و تاريكاند كه خود به صورت مناظر جالبي درآمدهاند. نماي خارجي ديوارهاي خانه هاي ابيانه با خاك سرخي كه معدن آن در مجاورت روستاست پوشيده شده است.

از آنجا كه در دامنه هاي شيبدار ابيانه فضاي كافي براي ساختن خانه هاي موردنياز وجود ندارد در اين روستا چنين رسم شده است كه هر خانواده انبار غار مانندي در تپههاي يك كيلومتري روستا، در كنار جاده و نرسيده به ابيانه ايجاد نمايد. اين غارها كه در دل تپه ها حفر شدهاند و از بيرون تنها درهاي كوتاه و محقر آن نمودار است براي نگهداري دامها و نيز آذوقة زمستاني و اشياي غيرضروري مورد استفاده قرار ميگيرد. زندگي مردم ابيانه كشاورزي و باغداري و دامداري است كه با روشهاي سنتي اداره ميشود. بيشتر زنان در امور اقتصادي با مردان همكاري دارند. ابيانه داراي هفت رشته قنات است كه براي آبياري مزارع و باغات مورد استفاده قرار ميگيرد. گندم، جو، سيب زميني و انواع ميوه به خصوص سيب، آلو، گلابي، زردآلو، بادام و گردو در ابيانه به دست ميآيد.

در سالهاي اخير قاليبافي در ابيانه رواج پيدا كرده و نزديك به 30 كارگاه قاليبافي در آنجا داير شده است. در گذشته گيوه بافي از جمله مشغله هاي پردرآمد زنهاي ابيانه بوده است كه امروزه تا حدي متروك شده است.
مردم ابيانه به سبب كوهستاني بودن منطقه و دور بودن محل آنها از مراكز پر جمعيت و راههاي ارتباطي، قرنها در انزوا زيسته و در نتيجه بسياري از آداب و رسوم قومي و سنتي و از جمله زبان و لهجة قديم خود را حفظ كرده اند. زبان مردم ابيانه فارسي با لهجة خاص ابيانه اي است كه با لهجه هاي متداول در جاهاي ديگر تفاوت اساسي دارد.


لباس سنتي آنها، هنوز هم ميان آنها رواج دارد و در حفظ آن تاكيد و تعصب از خود نشان ميدهند، در مردان شلوار گشاد و درازي از پارچة سياه و در زنها پيراهن بلندي از پارچه هاي گلدار و رنگارنگ است. علاوه بر اين، زنهاي ابيانه معمولاً چارقدهاي سفيدرنگي بر سر دارند.

|
قديمترين اثر تاريخي ابيانه آتشكدهاي است كه مانند ديگر بناهاي ده در سراشيبي قرار گرفته است. آتشكده ابيانه را نمونه اي ازمعابد زردشتي دانستهاند كه در جوامع كوهستاني ساخته ميشد. مهمترين بنا و اثر تاريخي اين روستا يك باب مسجد جامع و قديمترين اثر تاريخي اين مسجد منبر چوبي منبتكاري آن است كه در سال 466 هجري قمري ساخته شده است. مسجد قديمي ديگر ابيانه مسجد برزله است كه داراي فضاي دلبازي است و روي لنگه در شرقي آن سال 701 هـ . ق. نوشته شده است كه مربوط به دورة ايلخانان است. مسجد تاريخي ديگر ابيانه مسجد حاجتگاه است كه كنار صخرهاي در كوهستان بنا شده و بر در ورودي شبستان آن تاريخ 952هـ . ق. مشاهده ميشود.
|

روستاي ابيانه داراي دو زيارتگاه است: يكي مرقد شاهزاده عيسي و شاهزاده يحيي در جنوب روستا كه به گفته اهالي فرزندان امام موسي كاظم (ع) بودهاند؛ و زيارتگاه ديگر ابيانه قدمگاه ناميده ميشود. از جمله جاها و اماكن ديدني ديگر ابيانه ميتوان از خانه غلام نادرشاه و خانه نايب حسين كاشي نام برد.
| لینک | دوشنبه ۱٧ بهمن ۱۳۸٤ - نطنزی |
آتشكده نطنز

|
در غرب مسجد جمعه كوچه ايست كه امتداد شمالي آن در بخش پاياني داراي عرض كمتري بوده وبه دالاني منتهي مي گردد.در انتهاي دالان دوراهرو شرقي وغربي منشعب كه راهروشرقي با پاگردوچند پله انباشته از خاك به محوطه اي كه چهار ستون سنگي قطوردر چهار سمت آن قرارداردپايان مي گيرد . اين مكان كه به آتشكده معروف است بخش جنوبي و غربي آن توسط خانه هاي مسكوني محصور و حتي در ديوار غربي ورودي اطاقي و گنجه اي با درهاي چوبي مشاهده ميگردد. بخش شمالي وشرقي اين محوطه به وسيله ي زمين هاي زراعي كه در سطحي حدود دومترپايينتر قرارگرفته احاطه شده است . اين آتشكده بنايي است چهارگوش با چهار طاق رومي مرتفع , درچهارسمت كه فقط ستونهاي چهارگانه وطاق جنوبي واندكي از لبه گنبد آن پابرجا وسه طاق ديگر وسقف آتشكده فرو ريخته است. بنا كه از سنگهاي رودخانه در اندازه هاي مختلف و گل گچ , بر تختگاهي به ارتفاع حدود 5/1 تا دو متر بنا گرديده است. اسكلت آن هنوز سالم و مشخص كننده ي بناي اصلي ميباشد . سطح داخلي بنا داراي پوشش گچي بوده وآثار اين پوشش بر ديوار بعضي از ستونها مشاهده ميگردد. از چهار طاقچه ي زير سقف واقع در چهارگوشه ي بنا كه سقف گنبدي مانند بر آن تكيه داشته فقط بخشي از دو طاقچه ي طرفين طاق جنوبي باقي و دو طاقچه ي ديگر از بين رفته است. |
| لینک | شنبه ۱٥ بهمن ۱۳۸٤ - نطنزی |
حسينيه مركز باغستان
|
|
| لینک | پنجشنبه ۱۳ بهمن ۱۳۸٤ - نطنزی |
كركس
کوهستان کرکس نطنز
كركس كوهستان پهناوري است در غرب نطنز كه بلندترين قله آن كركس به ارتفاع 3895 متر است. ميزان بارندگي سالانه آن بين 200 تا 300 ميليمتر است كه جزء مناطق نيمه خشك محسوب مي شود. از كوهستان كركس رودهايي چند كه اغلب خشك رودي بيش نيستند سرچشمه مي گيرد.
از چهار مسير به قله كركس مي توان صعود كرد :
1-مسير جنوبي( کشه ) اين مسير از طرق رود كه در فاصله 25 كيلومتري نطنز است شروع مي شود طرق رود نيز در جاده نطنز-اصفهان قرار دارد و تا كشه كه آخرين آبادي در مسير است 5 كيلومتر فاصله دارد. از كشه به طرف چشمه اصفهانيها كه در مجاورت مرغداري است مي رويم و بعد از چشمه در راه مالرو به طرف شمال رفته, تا به چشمه لياسن برسيم كه تا اينجا شيب راه خفته است. از مشخصات اين چشمه درختان گردو است از اينجا به بعد شيب تند مي شود. در مسير بايد از كنار آبشار بگذريم با پشت سر گذاشتن آبشار پناهگاه نمايان مي شود. اين پناهگاه از نوع پيش ساخته است كه در سال 64 به همت كوهنوردان استان اصفهان و هيئت كوهنوردي در ارتفاع 3000 متري برقرار شده است و تنها پناهگاه موجود در منطقه كركس است. بعد از پناهگاه كه چشمه أي روبروي آن دائمأ جريان دارد راه مالرو با شيبي تند در كنار شن اسكي ادامه مي يابد تا به آسمان گدار مي رسد. و قله نمايان مي شود. راه بازگشت از شن اسكي است متوسط زمان صعود از اين مسير 5 ساعت است.
2-مسير شرقی( طامه ) این مسیر از نطنز شروع مي شود. كه بايد از جنب هتل سرابان به روستاي طامه در غرب نطنز برويم. اين جاده حدود 4 كيلومتر است از طامه به طرف باغهايي كه در غرب ده به نام دراش هستند مي رويم در اينجا دو دره واقع است يكي پاپول كه در امتداد باغهاي ده قرار دارد و در انتهاي آن آبشار زيبايي وجود دارد و دره ديگر به نام پاكدار كه در جنوب باغها است و مسير از اين دره شروع مي شود كه بايد تا گردنه آن برويم و سپس از كمركش كوه به طرف غرب حركت كنيم. مشخصه صحيح بودن اين مسير تك درخت سپيدار بلند است كه از كنار آن مي گذريم و سپس با گذشتن از دره أي فرعي به دره أي طولاني مي رسيم كه به قله منتهي مي شود اين مسير بسيار زيبا است آب تا يك ساعت مانده به قله جریان دارد به همین دلیل آبشارهاي متعددي در مسير دیده میشود. لازم به ذكر است كه آبهاي دره هاي ديگر نيز به اين دره مي پيوندند كه اين نيز صحيح بودن مسير را نشان مي دهد قسمتهاي آخر اين دره سنگي مي شود كه بايد اين سنگها را دور زد تا به قله رسيد زمان طي شده در اين مسير 6 الي 7 ساعت است.
4- مسير شمال غربی ( بيدهند ) براي رسيدن به بيدهند بعد از طي 18 كيلومتر از جاده نطنز-كاشان( جاده قديم ) به پل هنجن مي رسيم از اين پل جاده فرعي دو قسمت مي شود كه يكي به ابيانه منتهي مي شود و جاده ديگر پس از گذشتن از روستاي هنجن-چيمه-لوجر به دو راهي بيدهند-فريز هند مي رسد كه جاده سمت چپ به بيدهند منتهي مي شود اين جاده تا روستاي چيمه آسفالت است. در بيدهند امامزاده أي واقع است كه براي شب ماندن مناسب است. از روستا به طرف جنوب مي رويم تا به آخر بيشه ده برسيم. راه صعود از اين محل شروع مي شود كه با طي كردن راه مالرو در كنار آب به دو راهي مي رسيم كه در كنار آغل سنگي ساخته شده است و با ادامه دره سمت چپ و راه مالرو به طرف جنوب و تا سرچشمه آب پيش مي رويم و سپس با صعود از دامنه شرقي دره به طرف جنوب شرقي ادامه مسير مي دهيم تا به صخره بر مي خوريم كه نبايد با آن درگير شد و بايد از كنار آن و باز هم به طرف جنوب شرقي حركت نمائيم تا به قله برسيم( زمان 5 الي 6 ساعت ).
| لینک | سهشنبه ٤ بهمن ۱۳۸٤ - نطنزی |
نطنزبا چنارها می رقصد
|
هزارسال پیش، مسجد جامع نطنزساخته شده، یعنی۳۶۲ قمری. 315 سال بعد، مسجد فعلی به مسجد قبلی اضافه شد. مسجد اولیه روی خرابه های آتشکده، ساسانی ساخته شده بود. مسجد جامع نطنز، سه تکه است. مسجد، خانقاه و بقعة شیخ عبدالصمد.
|
از پیرمردی پرسیدم محلة سرشک کجاست؟ گفت نگو سرشک، بگو بهشت. این گنبد مسجد سرشک است.
|
در وسط صحن مسجدجامع، راه پله ای به قنات زیر مسجد می خورد.
قرن هاست مردم از آن آب خورده اند. قرن هاست که این قنات، حیات دارد. حتما از آن قنات آب بخورید، شاید آب حیات باشد.
|
بنایی که روی قلة کوهی ناهموار ساخته شده، علاوه برعجیب بودن معماری، داستانی شنیدنی هم دارد. بازِ سوگلی شاه عباس توی یکی از شکارها دنبال یک کبک داخل یک چاه می رود، زخمی می شود و می میرد. شاه عباس هم به حاکم نطنز، دستور دفن باز بر قلة کوه و ساخت این گنبد را می دهد.
|
هم چنار و ایوان، قرن هاست که توی گوش هم پچ پچ می کنند و با هم می رقصند
و به توریست ها می خندند .
|
نطنز، نوشتنی نیست. باید ساکت بود و نگاه کرد. اینجا گوشه ای از مسجدجامع نطنز است. عکس آشناست شایدیادتان نیاید کجا آن را دیده اید. جواب ساده است: روی جلد آلبوم نوا کار محمدرضا شجریان.
|
این جا پر از کاشی های زرفام بوده یک زمانی. محراب داخل بقعه هم سر جایش نیست. این محراب، بد یا خوشبختانه در موزة ویکتوریاآلبرت لندن است .
|
|
امروزه هیچ کارخانه ای نمی تواند کاشی هایی به این فیروزه ای و آجرهای منقشی تولید کند که هفتصد سال نو بمانند.
|
همین طور که در این کاشی، چینی سازی پیدا نیست، در نطنز هم دیگر کارخانة چینی سازی پیدا نیست و فقط سردرهای کارخانه ها باقی مانده. تا سی سال پیش چینی سازی ها رونقی داشتند و آدم ها مشغول بودند.
نطنز، نطنزی ها
نطنز هفتاد روستا دارد. به قول اورانسکی زبان شناس روس، در روستاهای طار، طرق،
طاروکشه، مردم هنوز به زبان پهلوی حرف می زنند.
قدیمی ترین محراب گچ بری موجود در ایران، در مسجد میر نطنز است.
مردم نطنز، همیشه در پرورش گل و باغ سازی،مشهور بوده اند.
به علت ارتفاع زیاد و نزدیک بودن به کویر، هوای نطنز بسیار تمیز و نفس کشیدنی است.
در نطنز، چنار یکی از مظاهر تشیع است و کنار هر تکیه حتما درخت چناری می بینید.
در کوه های اطراف نطنز، قلعه ای هست به نام قلعه وشاق که پناهگاه اسماعیلیه بوده است.
این قلعه بالای صخره قرار گرفته و دسترسی به آن، بسیار دشوار است.
| لینک | سهشنبه ٤ بهمن ۱۳۸٤ - نطنزی |
















